به گزارش خبرگزاری حیات، مجتبی رحماندوست، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی در جلسه نقد و بررسی اولین کتاب مردمی جهان که در سرای اهل کتاب برگزار شد، با اشاره به روند تهیه این کتاب گفت: از ابتدا در جریان تهیه این کتاب بودم وبه خوبی می دانم که فرایند تهیه و انتشار این کتاب، مثبت و بر اساس احساس تکلیف طی شده است.  وی افزود: البته با عنوان نخستین کتاب مردمی، برای این کتاب موافق نیستم. نخستین کتاب مردمی، 22 سال پیش توسط یک مادر شهید تهیه شد.  رحماندوست خاطر نشان کرد: این شهید بزرگوار، یک دفتر 200 برگی داشت که هر برگ آن توسط یکی از همرزمانش پر می شد. صاحب دفتر به شهادت رسید و خیلی از افرادی که صفحات دفتر را پر    کرده بودند نیز به شهادت رسیدند و تعداد کمی از جبهه بازگشتند. مادر این شهید بزرگوار، صفحات آن دفتر را مرتب کرد و به نخست وزیر وقت داد. البته بنده اطلاع ندارم که سرنوشت آن دفتر چه شد و چرا چاپ نشد.  وی تاکید کرد: در سال 70 نیز کتابی با عنوان نامه ای به یک جانباز چاپ شد. از مخاطبان خواسته شده بود که نامه ای به یک جانباز بنویسند. اثرهای برگزیده جمع آوری شد و در یک کتاب به چاپ رسید.  نویسنده و شاعر دفاع مقدس در ادامه اظهار داشت: تجربه دیگر کتاب مردمی که من به یاد دارم، مربوط به 16 سال پیش است. کتابی با موضوع مقاومت فلسطین که توسط برادرم مصطفی رحماندوست تالیف شد. دو صفحه از یک داستان نیمه تمام به دانش آموزان داده می شد، و آن ها باید آن داستان را کامل می کردند. آثاری که از طریق آموزش و پرورش تحویل داده شد، بالغ بر صد هزار داستان بود. آثار برگزیده توسط داوران انتخاب شد و در یک کتاب به چاپ رسید.  وی اضافه کرد: نمونه دیگری که بنده به ذهن دارم از تجربه کتاب مردمی، کاری بود که چند سال پیش توسط محمد رضا بایرامی صورت پذیرفت.  رحماندوست در ادامه با اشاره به لزوم تحقیق درباره آثار مشابه در کشورهای دیگر گفت: البته قطعاً نمونه های دیگری نیز از کتاب مردمی در سراسر جهان وجود دارد که مناسب است دوستان در این باره تحقیق کنند تا از کم و کیف نمونه های مشابه جهانی آگاه شوند.  وی افزود: متاسفانه بحث تعاونی در کشور ما فقط در زمینه اقتصاد مطرح شده است. کارهایی به سبک کتاب مردمی نیز، نوعی تعاونی است. آثار علمی و ادبی را می توان با هم افزایی فکری و تجربی و به صورت تعاونی خلق کرد.  نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی خاطر نشان کرد: تجربه خوبی است که افراد کنار هم بنشینند و گفتگو کنند و بنویسند. قطعا می توان آثار ادبی خوبی را از دل این تجربیات به دست آورد و ما در زمینه ادبیات و داستان نویسی، استعداد های شکفته نشده زیادی داریم.  رحماندوست در پایان اضافه کرد: شاید یکی از تجربیاتی که بتوان روی موفقیت آن حساب کرد، خاطره گویی جمعی دفاع مقدس است. رزمندگانی که در یک عملیات به همراه هم بوده اند، به صورت جمعی خاطره گویی کنند تا از میان آن خاطرات، اثرات ادبی ارزشمندی تولید شود.